Bwydo’r Adar

Roeddwn i’n ei weld yn rhywbeth eithriadol o annwyl y tro cyntaf hwnnw. Dw i’n cofio deud wrth ffrind ei fod o ‘mor ciwt’. Ein Nadolig cyntaf fel cwpl a ninnau ond yn byw efo’n gilydd ers deufis. ‘Cofia roi dy hosan i grogi iddo fo gael ei llenwi hi.’ A finna’n chwerthin, a Steve yn mynnu ’mod i’n dewis hosan reit fawr a’i gosod hi wrth droed y gwely. Ac yn y bore mi oedd hi’n llawn. Yr union siocled roeddwn i’n ei hoffi, yr union fasgara roeddwn i wedi bod isio’i brynu ond yn peidio oherwydd ei fod o’n ddrud a bod gen i diwb o beth rhad ar ei ganol a bod hwnnw’n ’neud y tro yn iawn. Roedd rheini’n plesio mwy na’r gadwen fach aur, er bod honno’n eithriadol o dlws, ac wedi costio lot mae’n siŵr. Mae pethau sydd yn profi bod rhywun yn gwrando arnoch chi, yn eich nabod chi, yn anrhegion pwysig iawn. Sgarff sidan efo lluniau Adar y To arno fo.