Caerfaddon – y gwych a’r ych a fi

Yr wyf yn ysgrifennu am y Sgarlets yn bennaf i’w clodfori, yn rhannol i osgoi ysgrifennu am y Swans. Y naill yw tîm mawr mwyaf llwyddiannus Cymru y cyfnod diweddar hwn, a’r llall yw’r salaf. Fel y gwyddoch, y mae gennyf hen hen ymlyniad wrth yr Elyrch. Ond er fy mod yn byw yn y rhan helaeth honno o’r Hen Wlad y ffurfiwyd rhanbarth y Sgarlets yn wreiddiol i’w chynrychioli, ni allaf ddweud bod lle arbennig iddynt yn fy mywyd. Ac eto, gan mor Gymreig ydynt, gan mai Llanelli Carwyn James a Ray Gravell yw eu hetifeddiaeth, a chan mor gyffrous eu chwarae, ni allaf beidio â’u hedmygu’n enfawr. Dros wyliau’r Nadolig a’r Calan, pan gurasant dimoedd mawr eraill Cymru, ac yna nos Wener 12 Ionawr, pan roesant y fath grasfa i Gaerfaddon oddi cartref, credais unwaith yn rhagor fod rygbi deniadol yn beth byw yn hytrach nag yn brofiad cofus…