Cenhedlaeth y plu eira

Rydym ni’n prysur droi’n gymdeithas y plu eira, a dydi honno ddim yn hoffi wynebu realiti’r byd go iawn. Pam plu eira, meddech? Mae dwy nodwedd i bluen eira, welwch chi. Yn gyntaf, mae pob un yn wahanol, yn unigryw, ac, yn ail, mae plu eira yn bethau hynod o frau, yn dadmer ar ddim. A dyna nerth y trosiad diweddar am y genhedlaeth sy’n codi, cenhedlaeth sydd wedi ei chyflyru gan ei rhieni, a’r gymdeithas yn gyffredinol, i gredu bod pob aelod ohoni yn unigryw ac mor sensitif fel y gall y peth croes lleiaf beri iddynt niwed seicolegol difrifol. Felly rhaid rhoi rhybudd cyn wynebu unrhyw beth a fedrai achosi’r mymryn lleiaf o dramgwydd. Erbyn hyn aeth pethau’n rhemp, yn wirion o wirion. Mae prifysgolion yn rhybuddio myfyrwyr cyrsiau Saesneg fod gweithiau Shakespeare yn cynnwys golygfeydd treisgar a allai beri dychryn. Ond na phoenwch, blantos, cewch ddilyn y cwrs heb astudio’r golygfeydd hynny…