Dysgu byw efo’n teimladau

Mi ges i’n atgoffa yn ddiweddar o fonolog wych gan y cymeriad Fleabag, yn y gyfres o’r un enw, ble mae hi’n trafod poen ac emosiynau. Mae merched wedi eu tynghedu i gario poen efo nhw yn dragywydd, meddai hi. Poenau mislif, geni plant a wedyn y menopos yn goron ar y cyfan. Dydi hynny ddim mor wir, meddai, am ddynion, sy’n gorfod creu duwiau a diafoliaid er mwyn cael rhywbeth i deimlo’n euog yn ei gylch, tra mae merched yn teimlo’n euog am bopeth yn dragywydd. Mae poen yn rhan naturiol o fywyd merch, tra mae dynion yn cychwyn rhyfeloedd er mwyn gallu teimlo rhywbeth – a phan maen nhw isio profi agosatrwydd at rywun, maen nhw’n chwarae rygbi. Tafod-yn-y-foch ydi hyn oll ganddi wrth gwrs, ond yn ddoniol a deifiol iawn wedi’i gyflwyno gan yr unigryw Fleabag, yn ei ffordd ddihafal ei hun.