Hanes i’n hadlonni

Er ei bod hi’n fis Chwefror, mae’r golofn hon yn dechrau yn y cyfnod hwnnw rhwng y Nadolig a’r Calan. Dyw diwrnod yr addunedau mawr – rhai amhosib eu gwireddu gan mwyaf – ddim hyd yn oed wedi cyrraedd eto, ond rwyf wedi addo i mi fy hun y byddaf yn dechrau ar y ‘bywyd newydd’ yn gynnar eleni; yn manteisio ar gyfnod o’r gwaith ac anrhegion ’Dolig ‘meddylgar’, fel esgidiau rhedeg, i roi hwb i’m harferion cadw’n heini. Mae’n fore perffaith o aeaf ar ddiwedd blwyddyn – yn oer gyda haul gwanllyd ac awyr las. Eto i gyd rwy’n fy nghael fy hun yn gyndyn i godi o ’ngwely a chlymu careiau’r esgidiau newydd – a’r radio sydd ar fai. Rwyf wedi cydnabod o’r blaen yn y golofn hon fy hoffter o’r cyfrwng, ac yn enwedig darllediadau newyddion, ond mae’r testun sy’n dwyn fy sylw y bore hwn yn un annisgwyl a dweud y lleiaf, sef trafodaeth am garthion dynol.