Milgi, milgi!

Ar ôl treulio’r cyfnod clo cyntaf yn bod yn ddoeth ac aeddfed a hirben a pheidio ildio i’r dyhead i gael ci, mi ddaru’r ail glo chwalu hynny i gyd. Do’n i ddim isio bod yn ‘covidiot ci’ a dod â ffrind blewog i’r tŷ a fyddai, chwe mis a sawl esgid racs yn ddiweddarach, yn canfod ei hun mewn canolfan achub cŵn am fod y cyfnod clo drosodd a finnau’n gorfod gadael y tŷ ambell waith. Ond dwi wedi cael ci o’r blaen – am ddeuddeg mlynedd – felly does bosib ’mod i’n ddigon ’tebol i gymryd gofal cariadus a chall o un arall? Dwi wastad wedi dweud, petawn i byth yn cael ci eto, mai milgi fyddwn i’n ei gael. Fues i’n ymweld am gyfnod â stiwdio Jonah Jones tra oedd o’n gweithio ar ddarn comisiwn imi, ac roedd ganddo gorfilgi hollol hyfryd mewn basged wrth ei draed bob amser. Welis i ’rioed mo’r ci yn effro, ond mae cysgadrwydd yn nodwedd gyffredin – er annisgwyl – o’r brîd yma.