Mae angen tanysgrifio i weld holl gynnwys yr erthygl.
Mae’n ddrwg gennym, ond mae’r cynnwys hwn ar gael i’r rhai sydd wedi tanysgrifio yn unig.
Mewngofnodi
Cofrestru
Pam bod rhaid ‘g’neud ffys’
Mae trio sgwennu am hanes Sarah Everard, y gwylnosau a ddilynodd ei llofruddiaeth a’r ymateb amrywiol i hynny i gyd yn teimlo’n debyg i drio sgwennu am #MeToo pan oedd yr ymgyrch honno yn ei hanterth. Dwi’n cofio pendroni’n hir uwch fy ngholofn yn y cyfnod yna: be ydw i isio’i ddweud; faint ydw i isio’i ddweud; ydw i wir isio’i ddweud o, a sut ydw i’n ei ddweud o heb bechu yn erbyn y dynion hynny sy’n dewis gweld y drafodaeth fel ymosodiad personol arnyn nhw? ’Ta ydio’n haws jest peidio deud dim byd o gwbwl? Eto?
Dwi’n cofio, yn y diwedd, sgwennu colofn oedd yn driw i’r hyn dwi’n credu ynddo fo ond nad oedd yn mynd i unrhyw fanylion personol am nad o’n i isio ‘mynd i fanna’.
Dwi’n teimlo’n union yr un fath eto am y golofn yma.
