Paranoia’r plismyn iaith

Pan sgrifennodd un o’n Haelodau Cynulliad ar ei chyfrif Facebook yn ddiweddar fod y bobol sy’n mynnu cywiro ei Chymraeg yn gyhoeddus yn gwneud iddi deimlo fel petai yn ôl yn yr ysgol, yn cael ei bychanu gan rai wrth iddi fynnu rhoi cynnig ar siarad yr iaith a chymdeithasu yn y Gymraeg mewn ardal ble nad oedd hynny’n hawdd ar y pryd, roedd yr ymatebion yn niferus. Rhai yn groch, rhai yn friwedig, rhai yn hirddioddefus a rhai bellach yn gallu chwerthin ar ben yr ‘heddlu iaith’ a’u llaw farw ar iaith sy’n mynnu byw. Yn yr un modd, ar y cyfrif Facebook Arwyddion Cymraeg Crap yn ddiweddar, gadawyd neges fer a syml yn dweud bod y grŵp yn ‘arfer bod yn hwyl’. Nodi yr oedd y negesydd fod y grŵp yn cynnwys mwy a mwy o gwynion am arwyddion neu am iaith sy’n cynnwys camgymeriadau mor bitw nes nad oedd hi prin yn werth tynnu sylw atynt. Hollti blew a phigo chwain, mewn geiriau eraill.