Fedra i ddim peidio meddwl am fy nghyfarfyddiad cyntaf â Margo MacDonald a fu farw’r mis diwethaf yn 70 oed. Gorffennodd y cyfarfyddiad hwnnw’n gymodlon – sy’n hollol wahanol i’r ffordd y cychwynnodd. Trafodaeth gyhoeddus am y rhyfel yn Affganistan oedd yr achlysur. Roeddwn i’n fyfyriwr hollwybodus a wnaeth araith o’r llawr yn cefnogi’r rhyfel. Roedd hi’n Aelod o Senedd yr Alban dros yr SNP ac fe wrthwynebai hi’r rhyfel.
Aeth pawb, bron, am beint ar ôl y cyfarfod, Margo yn ein plith. Fe ges i fy sodro ganddi yn erbyn y bar. Doedd dim dianc rhag y storom eiriol a hyrddiodd hi ataf. Ond dyma sy’n rhyfedd. Rywsut, rywfodd, ar ôl iddi gael dweud ei dweud, roedd hi’n ddigon cyfeillgar tuag ataf. Adroddwyd gan sawl un arall eu bod hwythau wedi cael profiad o’r ymfflamychu a’r ymdawelu hwn.
Cychwynnodd gyrfa wleidyddol Margo MacDonald o ddifrif gyda’i buddugoliaeth fyrhoedlog yn isetholiad Glasgow Govan yn 1973. Gallai colli’r sedd fod wedi hyrddio Margo – mae hi’n un o’r criw dethol hwnnw a adnabyddir wrth eu henwau cyntaf yn unig – i ebargofiant. Ond roedd hi eisoes wedi dod yn un o sêr yr SNP – y flondan dymhestlog, alluog.
Mae angen tanysgrifio i weld holl gynnwys yr erthygl.
Mae’n ddrwg gennym, ond mae’r cynnwys hwn ar gael i’r rhai sydd wedi tanysgrifio yn unig.
Mewngofnodi
Cofrestru